Kenia 2025, 26 sept. t/m 18 okt.

Dag 1, vrijdag 26 september: Nijmegen - Schiphol

Het is zover! De voorbereiding zit er op, de inentingen zitten er in, malariapillen in de tas en de fietskoffer is ingepakt. Wat gewichtstress over de fietskoffer omdat niet helemaal duidelijk is hoeveel er uiteindelijk mee mag. Waarschijnlijk 23 kg maar daar ga ik vooralsnog ruim overheen. In geval van nood kan er een tas in de handbagage; we gaan het zien. Afscheidsetentje met de kinderen vorig weekend al gehad, nu nog afscheid van Sas 😘 en op naar Schiphol. Bianca brengt ons weg, gelukkig geen oponthoud onderweg. Kenia he’re we come!! Zinin!!

Dag 2, zaterdag 27 september: Schiphol - Nairobi

JAMBO Kenya! Goeie vlucht gehad met Kenya Airways en keurig op tijd in Nairobi. Henry heeft even wat gedoe met z’n visum maar verder gaat het crescendo. Fietskoffers staan al klaar evenals Robert, de taxichauffeur van het hotel. We checken in, laten ons niet afzetten voor een ‘early check-in’ voor 50 dollar en lopen de stad in om een Simkaart te scoren. We fixen dat bij Safari.com en zoeken een tentje waar we kunnen ontbijten. Toevallig komen we bij Artcaffé uit, een prachtig koloniaal gebouw waar we het héérlijke Art breakfast nemen. Na het ontbijt gaan we terug naar het hotel waar we de fietsen in elkaar zetten. We maken wat ruzie met onze tubeless banden, de pomp werkt ineens niet goed en we hebben slechts 2 CO2 patronen bij ons. Dus op zoek naar een bikeshop en wat kun je dan beter doen dan naar de mede-initiator van de Kenya Bike Odessey te gaan. Als wereldreiziger ga je dan uiteraard met de Uber en daar aangekomen is de shop…gesloten! Zo werkt dat hier blijkbaar als je op zaterdag van 09:00-16:00 uur geopend bent. We worden verwezen naar een bikeshop in de buurt en daar scoren we 4 patronen voor slechts €40,- Hoe dan? Ok, wij zijn ‘wit’. Met de Uber naar de Masai Market door de zaterdagmiddag drukte. Henry heeft de Market uitgezocht als ‘highlight’ in Nairobi maar we komen in een enorme aggennebis buurt uit waar we echt niet willen zijn. Zelfs overdag niet… Dan maar terug naar het hotel. Wat een zooitje zien we onderweg, bussen die volledig volgepropt zijn, zwervers op straat en in parkjes, km’s lang smerige markten en 1 grote chaos in het verkeer. Welkom in een andere wereld! ‘s Avonds gaan we eten bij Geco, een hippe tent met live muziek, gekozen uit de Lonely Planet. Superleuk, lekker sfeertje, prima gegeten. Kwartiertje met vriend Uber naar het hotel, facen met thuis, tassen inpakken voor de eerste fietsdag morgen en dan lekker slapen.

Dag 4, maandag 29 september: Kimende - Lake Naivasha

Gisteravond nog een leuk gesprek gehad met David, een local die ‘m iets te veel had geraakt. Moest voor de ‘kroeg’ van Bamboo Gardens nog Polarsteps uploaden en alleen daar Wifi. Veel locals die kneiterzat waren spraken me aan, wel grappig. Terug in m’n hutje dankbaar gebruik gemaakt van m’n lakenzak, kreeg niet de indruk dat het dekbed recent gewassen was… Moe, toch slecht geslapen. Ontbijt met een pannenkoek, een omelet en een bakkie oploskoffie. We stappen op onze bikes en fietsen terug naar het dorp om wat boodschappen te doen voor onderweg en de bidons te vullen met water. Bij de bananenkar nog een hele tros gekocht voor maar liefst 50 Keniaanse Shiling (= €0,35). Dat kon er nog net af. Het eerste gedeelte van de route gaat nagenoeg alleen maar omhoog en is best pittig. Een paar kindjes onderweg nog wat te eten gegeven, dan zelf maar iets minder. Schatjes zijn het. Bij een ‘hotel’ doen we een colaatje en weer dóóórrr. We komen door oerwoud en door bossen, raken de weg wat kwijt op een stuk waar ze, zonder ons in te lichten, een heel stuk hadden gekapt. De zon staat hoog en brandt er flink op los, smeren regelmatig met factor 50 maar uiteindelijk verbranden we toch. Leuk zo’n rood nekkie… De route is zeer afwisselend met kleurrijke ondergronden; dan weer rood, oranje, grijs of zandkleur. De ene keer brede paden, dan weer smalle singletracks. Nadat we op 2727m het hoogste punt van de Kenya Bike Odessey hebben bereikt gaat de rest van de route van vandaag downhill. Zo komen we aan bij Kedong ranch, het eerste National Park waar we doorheen gaan. En ja, daar zien we de eerste zebra’s, gazelle’s, antilopen én de eerste giraf. Toch een bijzonder moment. Even later zien we nog gnoe’s en een struisvogel, al met al een goed begin van het wildlife spotten. We moeten nog een km of 10 tot onze eindbestemming als het stevig begint te regenen. Onweer achtervolgt ons en we worden helemaal doorweekt. Snel naar Camp Carnelley’s, We nemen onze intrek in een superleuke Banda waar we eerst opwarmen onder de heerlijke warme douche. We hebben uitzicht op het Lake Naivasha waar we al snel 2 nijlpaarden spotten. In ons enthousiasme hebben we de deur van onze hut open laten staan en 2 apen zitten al binnen onze bananen op te snekken. Andere apen houden zich bezig met véél belangrijkere zaken… We chillen in de lounge bank van de bar, nemen een biertje en eten daar ook een prima pizza. Resumé: mooie maar ook pittige dag, morgen nog een dag hier met oa een bootsafari.

68 km / 839 hm

Dag 6, woensdag 1 oktober: Lake Naivasha - Earth Camp

Vandaag zijn de verwachtingen hoog gespannen want we gaan op de fiets door Hell’s Gate. Gelukkig zijn we niet de enigen want net bij het park zit een fietsverhuur. Hier zou ik met m’n bikefittingen stinkend rijk kunnen worden… Gedoe bij de Entrance, maar nadat alle formaliteiten zijn afgewikkeld en we 120 dollar hebben afgetikt kunnen we er in. Al snel zien we zebra’s, antilopen, veel apen en op afstand 2 giraffen. Het filmpje waar zebra’s met me mee rennen mislukt helaas. Als we halverwege zijn spreken we een ranger die ons vertelt dat de meeste dieren vanwege de zon in de bush zitten. Het viel ons ook al wat tegen…duur geintje! Btw: de UV-index is 13 en dat is extreem (max = 15). Als we uit het park zijn zien we al snel giraffen in het wild lopen. We proberen er zo dicht mogelijk bij te komen voor het beste fotomoment: gelukt! Ook de grote apen gaan er keurig voor zitten. We drinken wat in het dorp en fietsen verder over een breed gravelpad. Daar komen we 2 jongens tegen die ons smeken om water, uiteraard delen we wat en ze zijn ons erg dankbaar. De natuur is prachtig en onderweg spotten we steeds andere dieren. Aan het einde van de route krijgen we nog een pittige klim waar we aan het einde in een dorpje komen waar we nog wat te drinken nemen, met kids oreo’s delen en ze een gelukspoppetje gegeven. Armoe wil niet per definitie zeggen dat je ongelukkig hoeft te zijn maar je benijdt ze in ieder geval niet. Als we aankomen bij Earth Camp, in the middle of nowhere, nemen we intrek in Cottage 2. We krijgen een ‘rondleiding’ o.a. naar de sauna. Een prachtig ecosysteem van golfplaten en stukken plastic. Dit blijkt tevens de douche te zijn…🤢. We zijn de enige gasten, niet heel raar want hier is echt helemaal niks; geen elektriciteit, geen Wifi, geen verwarming, wel een prachtig uitzicht. Om door sommige parken te komen heb je toestemming nodig en moet je van tevoren bellen. Bij één van de parken hebben ze de samenwerking met de Kenya Bike Odessey vorige maand stopgezet en blijkt dat we er morgen dus niet door kunnen. Lekker dan. Route op Strava voor morgen aangepast. Er wordt voor ons gekookt, iets van rijst met avocado, wat aardappelschijfjes en als toetje spinazie met gefrituurde worteltjes. Romantisch in een schuur bij het vuur werken we het weg…

65 km / 909 hm

Dag 7, donderdag 2 oktober: Earth Camp - Lemon Valley

Wat een buknacht, héél slecht geslapen! Niet zeuren, de karavaan trekt ook vandaag gewoon verder dus gewoon om 08:00 uur aan het ontbijt. Vandaag gekookte aardappelen met ei en nog iets ondefinieerbaars. Met een goed gevulde maag nemen we afscheid van de mannen en starten we met een klim van 10 km. Steile stroken worden afgewisseld met wat vlakkere maar het is heavy stuff. Ook de afdaling is lastig, veel weggespoelde stukken waardoor veel sleuven en gaten zijn ontstaan. Onderweg zien we veel mensen op het land werken. Onvoorstelbaar hoe ze met een soort schop de grond bewerken, loeizwaar! We komen bij Eburu Forest waar het maar niet lukt om met M-pesa (betalingsmiddel in Kenia) te betalen. Enfin, uiteindelijk lukt het toch maar zijn we wel een half uur verder. Door het oerwoud is best mooi, ook lastig (ga nog een keer flink onderuit in een afdaling) en als we er doorheen zijn vraag ik me af waarom we hiervoor hebben moeten betalen… we hadden er geld bij moeten krijgen voor deze knappe prestatie! De afdaling die volgt gaat lekker en zo komen we aan op een breed gravelpad waar we toevallig een prima hotel/restaurant zien. Tijd voor de lunch! Of we allebei een hele kip willen? Een halve is genoeg, duurt wel even voordat ie geserveerd wordt. Nadat we uitstekend hebben gegeten nemen we de alternatieve route omdat we niet door het park mogen (gisteren over gebeld) maar vragen bij een Gate toch of het mogelijk is. De rangers vinden het prima maar moeten toch even overleggen met een meerdere. Die vindt het ook goed totdat ze begrijpt dat wij op de fiets zijn en oordeelt dat het niet mag; te gevaarlijk ivm de Buffalo’s. Ok, dan niet. Met veel tegenwind en inmiddels ook wat gespetter fietsen we door tot een geasfalteerde hoofdweg. Onderweg zien we nog wel zebra’s, giraffen, antilopen én, weliswaar op afstand, een hele kudde buffels. Colaatje bij Sammy kiosk en dan full gaz naar Lemon Valley. Kleine tegenvaller dat de laatste 3 km nog offroad is en we flink moeten klimmen. Het park waar we verblijven is dikke prima en ipv een kamer met 2 persoons bed krijgen we allebei een eigen hut. Inmiddels regent het pijpenstelen en zijn dus net op tijd binnen. Douchen, wassen (kleding héél vies door al het stof onderweg), relaxen en dan aanschuiven bij het buffet. Hopelijk lekker bijslapen vannacht maar eerst het perineum nog bewerken. Dat begint toch tamelijk schraal te worden van al dat gestuiter onderweg. Lang leve Cetomagranol!

75 km / 934 hm

Dag 9, zaterdag 4 oktober: Maili Saba - Mogotio

Een easy dagje vandaag, tenminste als we de route, het hoogteprofief én de ondergrond mogen geloven. Derhalve pas om 08:30 uur aan het ontbijt, English breakfast, altijd goed. Dan wat gesteggel met de manager over de prijs van onze Banda, uiteindelijk was het inclusief diner want anders hadden we ons flink genaaid gevoeld. De temperatuur is prima en vol goede moed gaan we op pad na de deceptie van gisteren. Volgens protocol eerst cola en bananen inslaan en dan fietsen we over asfalt (ook wel weer eens lekker) een km of 10 totdat we de eerste gravelstrook krijgen. We dalen veelal, dus ‘gratis’ kilometers. Dit feest houdt natuurlijk een keer op en als we een smaller pad inslaan wordt het sompiger en zitten onze mooi gepoetste fietsen in no-time weer onder de drek. We spotten prachtige kraanvogels die het niet toelaten dat we te dichtbij komen. Dan komen we bij een rivier waar we volgens de route aan de overkant verder moeten. Euhh, hoe dan? Een vrouw op het land wijst ons de weg waar een ‘brug’ is. Na enig balanceerkunst op de fietsschoenen kunnen we de route vervolgen. Onderweg worden we continue toegezwaaid door kleine kinderen, echt heel schattig. Met een aantal ga ik nog op de foto. Nadat we door een enorm veld met jonge palmbomen zijn gefietst naderen we al de eindbestemming. We fietsen iets door omdat we daar precies op de evenaar uitkomen. Nadat een vriendelijk vrouw ons daar heeft vereeuwigd worden we belaagd door een aantal vrouwen die van alles aan ons willen slijten. Ik koop wat souvenirs bij de ‘fotograaf’. We checken in op het resort en kiezen ervoor om allebei een eigen Banda te nemen, lekker rustig… Aangezien we vroeg zijn hebben we alle tijd om de fiets weer tiptop te krijgen en dan lekker te relaxen aan het zwembad. Als verlate lunch nemen we friet met kip om vervolgens lekker op bed te gaan lezen. Tussen zuipende en dansende Kenianen krijgen we ons avondeten geserveerd dat we afromen met een lekker bakkie Nescafé oploskoffie.

42 km / 148 hm

Dag 12, dinsdag 7 oktober: Barengo / Sandal Resort

Henry is vanochtend al vroeg op, 06:15 uur, voor de afspraak met de gids voor een bootsafari. Ik blijf lekker liggen tot 08:15 uur en ga onder de warme elektrische (!) douche. Dan is Henry alweer terug en zo kunnen we samen ontbijten. Frietje mét staat op het menu. Bakkie koffie, fietsen schoongemaakt, gesmeerd en remblokken gecontroleerd. Ondanks alle stevige afdalingen waarin er continue geremd moest worden zijn de blokken nog redelijk ok. Wasje gedaan en de onderbroeken zijn weer lekker fris voor de komende week. Het is al warm en gaan naar het zwembad; beetje zwemmen, beetje lezen, beetje relaxen. Voor een lunch lopen we naar het dorpje iets verderop, uiteraard dik ingesmeerd met factor 50 voor de kale klets. De zon staat hier namelijk loodrecht op de aarde, daardoor m’n armen wel bruin geworden, benen beduidend minder. Tijdens de lunch krijg ik een soort Nepal flashback; we krijgen een dikke deegplak met geitenvlees en zeewier dat doet denken aan mijn destijds ‘geliefde’ Dal Bhat, niet echt lekker dus. We wandelen terug naar het resort, slaan onderweg nog water en frisdrank in voor morgen en gaan terug naar het zwembad om af te koelen. Daar bekijken we de routes voor de komende dagen. Er zit nog wat uitdaging in 2 overnachtingsplekken die lastig te vinden zijn. De Kenya Bike Odessey is gebaseerd op overnachtingen op campsites en laten wij de tent nou thuis gelaten hebben. Dit heet avontuur? We gaan het zien. Als avondeten bestellen we allebei kip met friet en salade. A demain!

Nadat Henry het Keniaanse geld op de M-psas rekening had staan (hoop gedoe weer) konden we een uurtje later weer verder. Onderweg zien we eindelijk weer een paar zebra’s en kraanvogels, bij het resort aangekomen spotten we een paar Maraboe’s. Op het resort zitten er velen, ze zijn prachtig! Ook lopen er struisvogels waar we best dichtbij kunnen komen. We checken in bij het Lake Bagorio Spa Resort, een prachtig luxe accommodatie (kost wat maar dan hebbie ook wat..) en krijgen room 21, lekker ruim en een héérlijke douche! Stiekem toch al wel een beetje gemist. We lunchen uitgebreid en nestelen ons aan het zwembad waar Maraboe’s heel dichtbij komen; een enkel brutaaltje slurpt zelfs even wat water uit het zwembad. We bestuderen nogmaals de route voor de komende dagen, zitten een beetje in de penarie of we morgen wel een overnachtingsplek krijgen. We zullen de komende 2 dagen weinig tegenkomen onderweg, daardoor korten we die van morgen wat in omdat we verwachten in een guesthouse te kunnen slapen en van overmorgen wordt daardoor wat langer. Check ✅ Vooralsnog genieten we nog even volop van dit paradijsje. Het diner is in buffetvorm incl. het favoriete crème brulée. Mijn dag kan niet meer stuk!

39 km / 224 hm

Dag 14, donderdag 9 oktober Lake Bogoria - Koibatek

We beginnen de dag goed: lekker ontbijt én KMG! Althans… als je de norm een beetje bijstelt. Het wordt een dag waar we een beetje tegenop zien. Volgens de beschrijving zit er een hike&bike gedeelte in terwijl we al stukken hebben gehad die nauwelijks te fietsen waren. Dat belooft dus nog wat en dat i.c.m. de onzekere overnachtingsplek. Vanaf acquite gaat de onverharde weg omhoog, dat is niet ff er lekker inkomen. De omgeving is fraai en afwisselend, mooie gravelstroken en in de berm vele grote agaves. Inmiddels is het al bloedheet en er staat nauwelijks wind. Zweten en afzien dus. Na een uur fietsen, in het eerste dorp dat we tegenkomen, pauzeren we meteen met een flesje fanta. Geen idee of we verder iets kunnen verwachten dus al het vocht wat er al in gaat is meegenomen. Aangekomen bij een riviertje bouwt Henry een dam zodat we met droge voeten aan de overkant komen. Geen handige Harry maar handige Henry 🙃. Daarna komen we op een relatief saai stuk, beetje rechttoe-rechtaan. Dan beginnen we aan de klim van bijna 9 km incl. het hike&bike gedeelte. Aanvankelijk stelt het niks voor maar bijna een km onder de top wordt het steiler en liggen er veel losse stenen. Daardoor zijn er wat stukken bij die we moeten lopen. Verder appeltje-eitje, druk gemaakt om niks. Het guesthouse, dat we eergisteren hebben gebeld, blijkt gelukkig te bestaan, en zo zijn we om 13:30 uur al op onze bestemming. Hoewel de deur op slot zit en bellen ook geen soelaas biedt, komt toch de eigenaresse vrij snel aan gehobbeld. Zo gaat dat in elk dorp als er 2 'witten' gespot worden. Uit alle hoeken en gaten komen ze aangesneld en ben je een bezienswaardigheid. We krijgen allebei een kamer, ‘Washington’ en ‘Tokyo’ voor maar liefst 1000 KES (Keniaanse Shilling). Omgerekend in Euri is dat ongeveer €6,75, een schril contrast met het resort van gisteren. We betalen meteen en, gul als ik ben, betaal haar 3000 KES. Ze is me heel erg dankbaar en God bless me 🙏🏻. De kamer is eigenlijk prima, 2 persoonsbed én een hot shower. Dan mezelf, de was en de fiets poetsen. We lopen even naar het ‘centrum’ waar we naar een restaurantje op zoek gaan. Vraag niet hoe maar we vinden ‘iets’ waar we vanavond kunnen eten. Je weet maar nooit, we reserveren voor 19:00 uur. Erbij zijn is meemaken! We kopen water, frisdrank, koeken en bananen zodat we morgen in ieder geval iets aan ontbijt hebben. Het guesthouse zelf doet daar niet aan. De middag breng ik door met m’n boek en als het 19:00 uur is roep ik Henry om te gaan eten. Hij ligt in bed en is ziek. Diarree, overgeven, koorts. Aangezien ik toch moet eten ga ik alleen naar het restaurant annex slagerij. Het is pikdonker en voelt niet helemaal fris op straat. Je ziet de mensen amper, hooguit een paar witte tanden. Ik krijg hetzelfde te eten als een paar dagen geleden tijdens een lunch, soort Dal Bath; plakken deeg, geitenvlees en een soort groente. Gelukkig krijg ik toch redelijk wat weggewerkt. Incl. een flesje water (hij wilde me eerst water uit een kan geven!) moest ik maar liefst KES 310 afrekenen (= € 2,07). Als weldoener ben ik de beroerdste niet en betaal 500; hij is me ontzettend dankbaar. Als m’n maag het overleeft, ik hem ook!

47 km / 771 hm

Dag 16, zaterdag 11 oktober: Nyahururu - Laikipa / Ol Maisor Camp

Hij heeft goed geslapen, er zit weer wat kleur op, begint weer praatjes te krijgen, kortom: de Koer is back on track! Na het ontbijt fietsen we een stukje terug naar het dorp en doen inkopen bij een grote supermarkt. Net een AH, ze hebben echt alles. Dus: yoghurt, snickers, cola én scheerschuim voor het köpke 👨🏻‍🦲. Ondanks dat we op 2350m zitten is het al flink warm, factor 50 is een must voor vandaag. De bijna 80 km die op het programma staan lijken niet het lastigste te worden omdat het veelal downhill zal gaan. We beginnen met een kort klimmetje om nóg warmer te worden en dan gaat het al snel naar beneden. Het wordt één grote statische squat; staand op de pedalen want anders heb je door het gestuiter geen zitvlak meer over. We komen langs een gebied waar olifanten zitten. Ze zijn er ongetwijfeld maar niet daar waar wij fietsen. Helaas… Een lastige smalle afdaling vergt wat stuurmanskunst maar daar slaan we ons goed doorheen. We picknicken onder een boom met pinda’s en koekjes en fietsen dan door tot Rumuruti waar we bij een supermarkt weer kunnen inslaan. Henry vraagt gekscherend nog om een ijsje en ja hoor, hebben ze daar! Heerlijk!! We moeten dan nog 25 km tot het camp waar we de komende 2 nachten zullen verblijven. Een km of 10 over asfalt (ook weer eens lekker) en dan nog een strook gravel. Een snotneus probeert nog een stok in Henry’s wiel te steken maar dat kwam ‘m duur te staan. Wij meteen vol in de remmen, joch rende weg uit het groepje maar kreeg meteen op z’n falie van z’n moeder. Ahh, wat zien we daar nog onderweg: kamelen! Of dromedarissen? Helemaal leuk. Als we bij de gate van Ol Maisor camp aankomen worden we naar de campsite gebracht. Geen safaritent te bekennen terwijl ik die wel had gereserveerd. Oeps, probleempje? Er wordt iemand bijgehaald die gelukkig weet dat we op een andere plek moeten zijn. Met de jeep worden we er naar toe gebracht omdat er gevaar dreigt door olifanten die in dit gebied zitten. Er wordt ons inderdaad een 2-persoons safaritent toegewezen en krijgen een rondleiding door de keuken en het toiletgebouw. Wat we niet wisten is dat deze campsite zelfvoorzienend is, we hadden dus eigenlijk zelf alle boodschappen mee moeten nemen. Uitgelegd dat het uiteraard niet kan op de fiets en dus wordt er geregeld dat we vanavond pizza krijgen, morgenochtend ontbijt en ook lunch en avondeten wordt verzorgd. Verder is hier niks, zelfs geen elektra, dus fijn dat ik een dikke powerbank bij me heb. Je moet toch de socials bijhouden, nietwaar trouwe volgers? Voor morgen een safari afgesproken en begrepen dat er vanavond misschien nog olifanten hier door de tuin kunnen lopen. Slaap lekker…

80 km / 412 hm

Dag 19, dinsdag 14 oktober: Rocky Hollow - Timau

Ouder worden kent vele nadelen, oa dat je ‘s nachts wat vaker naar het toilet moet. Vanochtend kwam dat mooi uit want ik werd getrakteerd op een prachtige zonsopkomst 🌅 (mooier dan de foto). Goed begin van de dag dus. Het werd al snel beter want de Koer had een prima ontbijt gemaakt, maître Hendrika! Na de fotoshoot met de ‘General’ al om 08:15 uur op pad, we hebben een stevige dag voor de boeg. Al na een kilometer moeten we flink aan de bak, een pittig klimmetje met forse stijgingspercentages, het zuur meteen in de benen en het zweetshirt vol zweet. Daarom heet dat waarschijnlijk ook zo… Je kunt veel van de Koer zeggen (oh wat issie stronteigenwijs) maar hij heeft oog voor de natuur; hij ziet onderweg werkelijk alles (ik zie niks, haha). In no-time spot hij een kudde olifanten, zeker een stuk of 10 bij elkaar. Ik was er langs gefietst zonder ze ontdekt te hebben. Dus hij spot, ik fotografeer. De route is prachtig maar pittig, het gaat continue op en af met forse percentages die er flink in hakken. De vegetatie verandert, we komen door een gebied waar het werkelijk kurkdroog is. Mensen werken op het land en ploegen met een schop de grond om en dat met ruim 30 graden. Pff… Lange tijd komen we niks tegen onderweg en moeten goed doseren met het drinken dat we bij ons hebben. Als lunch hebben we allebei nog een pannenkoek van 2 dagen geleden, die droge hap spoelen we weg met water. Als we in een dorpje komen waar alleen wat houten keetjes staan blijkt er toch een winkeltje te zijn. Inslaan!! Henry probeert bij wat kids zieltjes te winnen met mijn gelukspoppetjes (=gelukt). Kinderen spelen hier met een van ijzerdraad gemaakte hoepel of een buitenband waar ze met een stokje achteraan rennen. Niks iPad, mobiel of ander techno apparatuur. Wij trekken de conclusie dat deze kinderen waarschijnlijk fitter en gezonder zijn dan de Westerse kids. Het valt ook op dat bijna iedereen hier in dikke kleding loopt; winterjassen, lange broeken, truien, mutsen, echt niet normaal. Als we aankomen bij Borana Conservency wordt de poort geopend en kunnen we zonder te betalen het park in. We hebben gelezen dat hier veel wildlife zit en checken dat nog bij de ranger. Dat klopt, er zitten hier: olifanten, neushoorns, buffels, leeuwen en zebra’s. Ai, en wij op de fiets er doorheen…. Op de vraag hoe gevaarlijk het is krijgen we het antwoord dat deze dieren ivm de hitte in de bush zitten, niks aan het handje dus. We (Henry) zien al snel Gazelle’s, struisvogels en zebra’s. Ongeschonden komen we het park door waarop we naar Timau fietsen, een iets grotere plaats mét supermarkt. Chips, yoghurt, Mars én ijs!! Wat een genot als je kunt genieten van iets wat thuis zo gewoon is. We moeten nog 5 km klimmen naar het hotel en dat is met recht zeker de moeite waard. Een prachtig onderkomen waar we met alle egards worden ontvangen en we een super-de-luxe kamer krijgen. Aangezien we geboekt hebben voor 2 eenpersoons bedden krijgen we een extra kamer toegewezen. Hebben ze morgen ook wat te doen want met 3 gasten loopt er meer personeel rond dan dat er gasten zijn. Omdat de douche zó lekker is blijf ik er dusdanig lang onder staan dat ik me uiteindelijk schaam voor het waterverbruik. Ik introduceer voor mezelf een nieuw woord: ‘doucheschaamte’. Intussen wel de was gedaan. Relaxen op het balkon in de zon, chipje erbij, colaatje (helaas geen biertje hier) en genieten van het uitzicht. We gaan eten om 19:00 uur, er is voor ons uitgebreid gekookt en we nemen het er goed van. Henry’s achterband wordt daarna nog vakkundig gerepareerd ivm leeglopertje in de laatste km’s. Socials bijwerken, facen met thuis, lezen en hopelijk lekker slapen in dit bed van 3x3m. Overdrijven is ook een kunst maar dat heb ik inmiddels van Henry geleerd… sorry mate 😉

82 km / 1787 hm

Dag 21, donderdag 16 oktober: Nanyuki / Osamara Collection Resort

Goed geslapen, prima ontbijt en om 10:00 uur al aan het zwembad in een poging het ‘fietsbruin’ enigszins te egaliseren. Voor wie eigenlijk? Over 4 dagen kan de winterjas waarschijnlijk weer aan… Henry heeft inmiddels bij de receptie het transport voor komende zaterdag naar Nairobi geregeld. Top, dat was het enige wat nog moest gebeuren en is dus een zorg minder. Op het moment dat we naar een dorp iets verderop willen fietsen om te gaan lunchen barst er onweer los. Ter overbrugging begin ik aan m’n 4e boek. De regen houdt langer aan dan ons lief is, tegelijkertijd realiseren we ons ook hoeveel mazzel we met het weer hebben gehad. Slechts 1 regenbui tijdens het fietsen, de rest droog en veelal zonnig. 's Middags fietsen we naar een naburig dorp, Naro Moru, waar we lunchen in een resort en ons alles weer goed laten smaken. Bij terugkomst de fiets nogmaals een poetsbeurt gegeven zodat ie zaterdag weer schoon de koffer in kan. We eten op Osamara, wederom prima. Hier doen we tevens de kennisquiz Kenia oftewel: kun je alle plekken nog op noemen waar we zijn geweest? Dat hadden we al wel vaker gedaan sinds we onderweg zijn maar het beklijft toch niet helemaal. Tja, ook in de grijze massa sterft langzamerhand wat af…. De score eindigt alsnog op een 7, ruime voldoende!