Zwaarste beklimmingen
Zoals bij de mooiste beklimming bepalen diverse factoren dat ook bij de beoordeling van de zwaarste beklimmingen. De Alpe d’Huez bijvoorbeeld vond ik tijdens de Marmotte in 2001 erg zwaar nadat het de hele dag geregend had en het ijzig koud was geweest, terwijl dat als aparte col bij mij niet tot een zware beklimming behoort. In de beoordeling spelen dus ook hier de omstandigheden een rol. Helaas de Monte Zoncolan en de Angliru nooit gefietst, misschien hoef ik daar niet rouwig om te zijn...
Een aantal beklimmingen die ik heb gefietst en toen als erg zwaar heb ervaren:
Grossglockner Alpenhochstrasse vanuit Fuchs (Oostenrijk)
Veel heb ik er in 2000 niet van gezien door mist en regen, daarnaast was het heel erg koud. De ervaring van het stuk na de Mautstelle was zwaar, erg zwaar. Ik kwam volledig verkleumd aan op de top; kreeg van de man in het souvenirs winkeltje een kop thee om me op te warmen. In 2023 onder perfecte omstandigheden heb ik 'm nogmaals gefietst, nu ook naar de Edelweisspitze (2571m). Nog steeds zwaar maar gevoelsmatig totaal anders dan in 2000. Overigens was op de top alles veranderd, van een klein souvenierswinkeltje naar een immens restaurant.
Passo Niger vanuit Blumau (Dolomieten)
Je kunt het jezelf makkelijk maken door er omheen te fietsen, maar een beetje fietser begint de klim vanuit Blumau. Op dit smalle weggetje zit een traject van 1,5 km met een ongekend stijgingspercentage van veelal meer dan 20 % en max. 24 %. En dat destijds met een 39 voorblad… heavy stuff ! Tijdens de september trip in 2013 met de boys nogmaals beklommen, nu NOOIT meer, wat een killer!
Passo Giau vanuit Selva di Cadore (Dolomieten)
De pas zelf is niet zo spannend, slechts 10 km met een weliswaar 9,2% gemiddeld stijgingspercentage. Ik ben 'm 2x gefietst en heb het 2x verschrikkelijk zwaar gehad. De eerste keer tijdens de Dolomieten Marathon waarvan ik het eerste gedeelte veel te hard gefietst had en ziek werd op de Giau door een Berliner bol die ik onderweg had gegeten. Een kilometer onder de top kwam alles er uit... De tweede keer door fysiek ongemak en vermoeidheid tijdens ons jaarlijkse september trip in 2009.
Tre Cime di Lavaredo vanuit Misurina (Dolomieten)
Laverend omhoog gekropen tijdens onze afsluitende klimtijdrit in september 2008. Het schijnt er erg mooi te zijn maar helaas toen door de mist weinig tot geen zicht. Het natuurschoon zoals op de foto's hebben wij dus niet gezien. Heb er nog wel een keer gewandeld, ook mooi. Of ik ‘m op de fiets nog een keer doe valt te betwijfelen.
Passo Mortirolo vanuit Mazzo (Lombardije)
Passo Mortirolo, ook wel Passo della Foppa genoemd. Gefietst tijdens onze septembertrip in Bormio in 2011. Ondanks dat ik er tegenop zag om ‘m te gaan beklimmen uiteindelijk wel goed op de top gekomen. Het is dusdanig steil dat je geen snelheid kunt maken, vooral het tussenstuk is bijzonder zwaar. Toch een gave ervaring, kunt het maar gedaan hebben..
Muro di Sormano vanuit Sormano (Lombardije)
EXTREME! Deze klim wordt vaak opgenomen in de ronde van Lombardije, zelfs profs zien er tegenop om hier tegenop te fietsen. Waarschijnlijk de meest zware beklimming die ik ooit heb gedaan (of begint de leeftijd te tellen?). Wat een idioot steil en (te) lang stuk. Gelukkig niet hoeven afstappen in tegenstelling tot 5 van mijn medestrijders tijdens onze september trip in 2015; Walter en Lars lukte het ook.
Maak jouw eigen website met JouwWeb