12-Provinciën tocht 2019, 14 juni

Er wordt gekozen om op vrijdag 14 juni om 20:00 uur te starten, uiteraard bij ons eigen zondagsochtend vertrekpunt het spoor aan de Scheidingsweg in Nijmegen. Gezien de weersvoorspelling, er wordt nogal wat regen voorspeld, rijden we met de klok mee, dus eerst richting Zeeland. We worden uitgezwaaid door het thuisfront en in no-time bereiken we provincie 2 al: Limburg. Het noordelijkste hoekje ligt bij Molenhoek en daar komen we toevallig langs als we naar de dijk langs de Maas moeten. Bij Malden fietst 'Zondagspoor' teamlid Djerr nog even een stukje met ons mee op z’n stadsfiets. Hij kan ons wel een klein stukje bijhouden omdat we hebben afgesproken niet harder te fietsen dan 32 km/u; we hopen uiteindelijk 30 gemiddeld te kunnen halen. Op de dijk fietsen we keurig 2 aan 2 waarbij linksvoor doorschuift naar rechtsvoor zodat we telkens naast iemand anders fietsen, wel zo gezellig. We fietsen bovenlangs ’s Hertogenbosch en langs de Bergse Maas tot aan Geertruidenberg waar we de eerste stop hebben. Het plan is 3 uur telkens een pauze in te lassen, de ene keer een kwartier en de andere keer een half uur. Helaas, dat lukt de eerste keer al niet. Eten, drinken, sleutelen aan een krakende fiets, kleding wisselen voor de nacht en de rommel opruimen dat gaat niet in een kwartier.

Een korte (plas-)pauze, tevens Flevoland afvinken. Mentaal moeten we door de zure appel, het regent nog steeds en de Noordoostpolder komt eraan. Eenmaal daar aangekomen hebben we bij een tankstation in Nagele weer een pauze. Nat en koud, dekens om op te warmen en voor een aantal van ons de ogen weer tijdelijk dicht doen, liggend als een zwerver in een hoekje. De pauzes duren steeds langer en de 24 uur die we in gedachten hadden als target moeten we achter ons laten. Via Emmeloord gaan we naar Kuinre (Overijssel) en dan richting Wolvega (Friesland) om via een mooie route over kleine boerenweggetjes komen we aan in het noordelijkste puntje waar we heel kort Groningen aantikken. Een paar honderd meter zijn voldoende om deze provincie af te vinken en dan meteen Drenthe in te fietsen waar we halverwege stoppen. Jawel, het is droog en zelfs het zonnetje komt door. Rob heeft al een tijdje moeilijk en nestelt zich in de auto, we denken niet dat ie er nog uitkomt. De 12 provincies gedaan maar terug naar Nijmegen, no way! Als we aanstalten maken om verder te gaan komt ook hij tevoorschijn en staat weer op voor het laatste traject naar Nijmegen. Vanaf deze stop lijkt de wind ons gunstig gezind, grotendeels van achteren. Eigenlijk moeten we nu in 1 lange streep terug naar huis, hoewel het nog bijna 200 km is! Niet iedereen is nog fris op dit laatste stuk, het lijkt erop dat Pascal, Marc en Guus de afstand het best verteren. Het tempo is nog goed, vooraan moet bijna ingehouden worden gereden omdat de ‘achterkant’ het moeilijk heeft. We hebben inmiddels gezelschap van 2 volgauto’s, ook Bianca vindt het leuk om het laatste stuk te begeleiden, aan te moedigen en foto’s te maken. Wat zeker niet onprettig is dat de temperatuur aangenamer is en we het verder droog houden. Zo’n uur of 10 regen is meer dan lang genoeg geweest. In Heino hebben we de laatste stop en krijgen we van onze volgers allerlei heerlijke versnaperingen, top geregeld! Via Deventer fietsen we naar de Veluwe waar we bij Loenen op bekend terrein van onze zondag tripjes komen. Door de slechte omstandigheden, en daardoor langere pauzes, redden we dus de 24 uur niet maar lukt het ons ook niet om voor het donker thuis te zijn. Ondanks dat we ons vanaf Arnhem nog het snot voor de ogen fietsen en met meer dan 40 km/u naar Nijmegen 'vliegen', is de duisternis net ingevallen. We eindigen waar we zijn begonnen: ons eigen Zondagspoor. We worden opgewacht door een schare familie en vrienden en onder luid gejoel halen we de finish. Chapeau voor iedereen, we hebben het geflikt met z’n allen! We krijgen een medaille voor deze monstertocht, kletsen nog wat na, drinken een biertje en stappen op de fiets(!) en gaan terug naar huis, lekker slapen… en de volgende dag ‘gezond’ weer op!