Moena 2013, 11 t/m 15 sept.

(klik op de foto's voor de vergroting)

Dag 1: Woensdag 11 september, Nijmegen - Moena

We zijn met exact dezelfde groep als vorig jaar, met z’n achten dus. De bestemming 2013 is Moena geworden, een prachtig uitvalsbasis voor mooie rondjes in het nationale park van de Dolomieten. Moena ligt op 1200 m en dat betekent dat half september ’s ochtends in ieder geval koud zal zijn. Ondanks de verschillende vertrektijden hebben we allemaal een prima reis gehad. Het appartement dat we op het laatste moment hebben geboekt in het centrum van Moena is prima, schoon en ruim.

 

Dag 2: Donderdag 12 september: Passo Pramadicci, Passo Lavaze, Passo Nigra en Passo Costalunga

Het is koud, niet meer dan een graad of 5 maar de zon komt er al wel door en het oogt vriendelijk. Het is bij één ieder zoeken naar de juiste kleding, het varieert uiteindelijk van korte broek tot een heuse winteroutfit. Vanuit Moena vertrekken we in zuidelijke richting en dalen richting Predazzo en gaan via een lange (verboden voor fietsers) tunnel door naar Cavalese waar we aan de eerste klim beginnen, de niet al te zware Passo Pramadicci. De top ligt op 1431 m en vandaar is het slechts een klein stukje dalen naar de Passo Lavaze, waarvan de laatste kilometers stevig zijn. Hier worden meteen de benen getest of de afgelopen periode de training afdoende zijn geweest en uiteraard wordt er onderling gekeken hoe de verhoudingen liggen. Na een bord van 18% is het harken naar de top, dit hadden we niet verwacht. Een bak koffie en dan krijgen we een geweldige afdaling waar mijn snelheidsrecord wordt verbroken. Eindelijk boven de 90: 90,1 km/u. Nabij Bolzano aangekomen maken we ons op voor de verschrikking van de dag, de Passo Nigra via de oude weg naar Breien, met een ongekend steil stuk van 1,5 km met 24%. Het eerste stuk is mooi over het kleine weggetje maar na het dorp wordt het serieus; dit is heavy stuff, duwen, stampen, werken, vloeken; like hell, dit heeft eigenlijk niets met fietsen te maken (de Passo Mortirolo is er niks bij) maar 5 van de 8 komen toch zonder afstappen boven. Het vervolg van de klim is fraai, we pakken Walter net voor de top van de Nigra en op z’n Lars ‘Cancellara’ stijl knallen we door naar de top van de Passo Costalunga (1752 m). De koffie, de cola en de apfelstrudel zijn prima, evenals het prachtige uitzicht en we wachten daar op de arme PB; hij heeft veel last van z’n maag. We dalen tot Moena waar we tijdens de borrel de conclusie trekken dat we een prachtige eerste dag hebben gehad, zwaar maar mooi. ’s Avonds uitgebreid gegeten in de plaatselijke pizzeria en gaan we op tijd naar bed.

98 km / 2482 hm

 

Dag 3: Vrijdag 13 september, Passo Fedaia en Passo Valles

’s Ochtends eerst verse broodjes van de bakker voor het ontbijt en daarna klaarmaken voor vertrek. Het is bewolkt en koud, dat was niet helemaal de voorspelling en al helemaal niet de bedoeling want we wilden gewoon lekker weer. De eerste beklimming is de Passo Fedaia vanuit Canazei. Lars heeft wat problemen met zijn ketting en gaat even langs de fietsenmaker, Walter en Guus gaan mee en de rest fietst vast alvast richting de Fedaia. Het is een prettige klim, niet te zwaar en we zijn met z’n allen uiteindelijk ongeveer tegelijk op de top op 2057 m. We wachten niet te lang want het is frisjes en gaan langs het mooie meer richting afdaling. Hier hebben we ons al op verheugd want hadden op de kaart al gezien dat er een lang recht en steil stuk in zit van een procent of 12. Wat een heerlijke knaller en: YES! Het record van de maximum snelheid van gisteren wordt ruim verbroken: 108 km/u! Eindelijk een keer boven de 100, ook Rob, Lars en Walter halen dat. Euforie en adrenaline gaan hand in hand. We rijden door het dal tot Cencenighe waar we gaan lunchen. Dan volgt de beklimming van de Passo Valles (2032 m), 21 km met een aantal forse stijgingspercentages. Met name na de splitsing met de Passo Pellegrino stijgt het flink en moeten we aan de bak. Zoals gebruikelijk wachten we in het restaurant tot iedereen er is maar missen Reinier. Hij is doorgefietst omdat hij ons niet heeft gezien en is al gaan dalen. In die afdaling worden wat filmpjes gemaakt, en sommigen moeten zigzaggend laveren tussen een kudde schapen doorwerken. Via de doorgaande weg fietsen we met de hele groep terug naar Moena waar we voor het appartement de zout-vochttekorten weer aanvullen met chips en bier. Al met al toch weer een schitterende dag gehad met mooie beklimmingen en dito afdalingen. Geen pillen erin, maar tegen de kramp en rugpijn doen we ’s avonds aan dry needling, lekker modern. Er wordt deze dagen niet gekookt en derhalve schuiven we ’s avonds aan in de plaatselijke pizzeria voor een overheerlijke pizza en misschien wel de allerlekkerste tiramisu ooit.

109 km / 2382 hm

 

Dag 4: Zaterdag 14 september, Passo Pellegrino, Passo Cereda en Passo Rolle

Vandaag staat, zoals gebruikelijk de 3e dag, de koninginnenrit op het programma: de Passo Pellegrino, Passo Cereda en Passo Rolle. We hebben geluk met het weer want er is een zonnige dag voorspeld. Als we vertrekken is het nog fris, maar vanuit Moena gaan we direct de Passo Pellegrino op zodat we snel opwarmen. De klim is 11 km en niet extreem zwaar, Walter en Lars zijn als eerste boven en de rest volgt vrij snel. De afdaling van 18 km naar Cencenighe gaat vlotjes en door het dal fietsen we door naar de volgende klim, de Passo Cereda van 24 km. Het peloton valt snel uiteen en behalve de jonkies die samen fietsen, strijdt iedereen voor z’n eigen plek hoewel de pikorde inmiddels wel vast ligt. Onderweg is het schitterend, wat een geweldige omgeving en wat een prachtige klim. De rotsen tekenen zich af tegen de strakblauwe lucht, de weg kronkelt mooi omhoog en de dorpjes onderweg zijn schilderachtig. Halverwege krijgen we een korte afdaling om meteen daarna een flinke stijging van 15% te krijgen. Op de top (1369 m) nemen we tijd voor de lunch en maken we ons op voor de laatste klim van de dag, de Passo Rolle van 21,5 km met de aankomst op 1984 m. We starten gezamenlijk en, behalve PB, blijven we een tijd bij elkaar. Dan barst de strijd toch los want hier valt de koninginnenrit te winnen. UIteindelijk 'wint' Walter de strijd die hij heeft gevoerd met Lars, de rest druppelt daarna 1 voor 1 binnen. Na de afdaling nemen we nog snel een bak koffie in Predazzo en dan fietsen we rustig terug naar het appartement. Vandaag is iedereen tot het uiterste gegaan op deze prachtige fietsdag, ondanks de inspanningen die zijn geleverd hebben we zeker ook genoten. Als avondeten kebab in een Turks restaurant, niet hoogstaand culinair, wel lekker. Er worden plannen gemaakt voor morgen want niet iedereen wil het geplande rondje nog fietsen. Besloten wordt dat we om 12 uur willen vertrekken dus dat wordt vroeg op voor de semi-tijdrit.

Totaal: 126 km / 3175 hm